Sabtu, 12 Maret 2016

KIDUNG ASMARA

Sampun kawula tepati pun janji. Kawula langkung remen nyerat kaliyan bahasa Ibu yaiku bahasa Jawi atinimbang nyerat ngginakaken bahasa Indonesia. Bahasa ingkang adi luhung pusaka leluhur agung.


KIDUNG ASMARA

Nimas,
Dhak serat nopo ingkang wonten nglebet penggalih menika.
Leganono kawula ingkang tansah larung wuyung sajroning wangimu.
Leganono penggalih adalem ingkang tansah gandrung kasengsem ndeling kasulistyanmu.
Sinaoso namung nyawang esemu ugi ngelus alusing warni panjenengan.
Utawi saged andum asmara ingkang tan winates dening kala.

Nimas,
Namung sliramu ingkang dados katresnanku.
Namung sliramu ingkang dados penggalih adalem.
Namung sliramu ingkang dados mawi adalem.
Priyantun manis pepujanku.
Kawula ingkang tansah ngrantosi sliramu.
Kawula ingkang tansah nuwuni sliramu.
Kawula ingkang boten tega menawi ta sliramu nemahi sudra.
Kawula ingkang boten rila menawi ta sliramu kegerah - gerah.

Nimas,
Menawi wonten pedhut rinajut jawah ingkang ngrekes penggalih
Binarung gegumuling mendhung ingkang nyaput pucuking redi
Punika gambaran piluting asmara ingkang tansah nggraita sliramu
Ingkang tansah kesengsem penggalih adalem menawi ta midhanget swanten panjenengan
Kados sekar kasmaran ingkang ngebaki endahe lamunanku
Ingkang tansah ngridhu kapang adalem menawi nyawang esem panjenengan
Kados memanise widodari ingkang tumendhak samadyanipun bumi sakadosta
Menawi cinandra pindha Dewi Ratih ingkang dados pepujane jagad raya

Nimas,
Menawi rinasa asrep ing wanci enjing ingkang kumrekes sinaput kabut.
Rinias tumetese tirta bun ingkang cumlorot ing pucuke ron-ronan.
Punika cumloroting katulusanku ingkang linukis sajroning tresnaku.
Ingkang tansah setyo ngrantosi praptamu.
Sinaoso kedah tinengga sawindu.

Nimas,
Menawi wonten suruping rinten ingkang kairing sileping surya ing tembe sonten.
Rineka ndeling sumilir angin ingkang ngudal sakabehing lelamunan.
Punika kawula ingkang tan kendat ngentun pepuji ndeling sliramu.
Priyantun endah ingkang tansah sumandhing wonten impenku.
Priyantun endah kusumaning penggalih ingkang kagadhang wonten telenging penggalih.

Nimas,
Menawi wonten lingsiring ratri rinajut weninge madya dalu.
Pinaes ndeling kidunging ratri ingkang ndadekke nglangute penggalih.
Punika kawula ingkang nembe nyungging kapang adalem ndeling endah manismu.
Punika kawula ingkang nembe memuji tresna sejatos adalem kagem sliramu.
Datan kendha senaosa bumi kapegat samudra.
Datan sirna sinaoso kartika pamegeng ndeling sasongko.

Nimas,
Kairing sumunaring baskoro ing pungkasan mangsa ketigo.
Gumrojoging tirta lepen grindulu sapun bisu.
Agunganipun tresnaku ugi kapang adalem.
Duhh priyantun endah.
Adalem- emutaken ndeling sliramu.
Dhateng janji - janji ugi sumpahmu.
Dhateng tekad ugi prasetyamu.
Ingkang badhe sugeng bebrayan klawan kawula.
Ingkang badhe ndhestar tangsul kaluwargan klawan kawula.
Namung sliramu ingkang adalem- upados sajroning sugeng adalem.





Sabtu, 13 Februari 2016

Terima Kasih

Terima kasih.
Iya, terima kasih atas setiap hujatan dan amarah yang kamu berikan.
Terima kasih.
Iya, terima kasih untuk segalanya.
Adakah rasa kecewa dan sakit hati dihatiku ini?
Tidak ada sama sekali sayang. Percayalah. Apapun yang kamu berikan, apapun yang kamu suguhkan aku terima dengan senyum dan akan kusirami hati ini agar lebih bisa menyayangi dan menyintaimu lagi. Iya agar lebih bisa menyayangi dan menyintaimu.
Andai aku bisa seperti mu atau seperti orang lain pada umumnya. Yang bisa marah, jengkel, sebal, minta ini minta itu, nuntut ini nuntut itu kepada orang yang dicintai dan disayanginya. Iya, andai aku bisa seperti itu. Dan kini aku tersadar. Iya, aku sekarang sadar. Bahwa cinta itu bersyarat. Tidak seperti yang sering para pujangga dan penyanyi lantunkan " Cinta Tidak Bersyarat ". Aku telah terlalu lama terbuai dengan kata-kata itu. Bahwa kini kutemui bahwa cinta itu bersyarat. Mungkin kasih ibu kepada beta juga bersyarat.

Memang aku tak menyuguhkan romatisme seperti dalam novel yang sering kamu baca. Memang aku tak piawai dalam mengatur kencan kita. Iya, mungkin takdir seperti katamu. Iya, takdir. Kamu tahu bagaimana rasanya sebal, jengkel, dan marah? Kamu tahu rasanya jika permintaan dan tuntutanmu tidak terpenuhi sesuai harapanmu? Ajari aku bagaimana rasanya. Sudah bertahun-tahun hati ini mati rasa dengan rasa seperti itu. Aku juga ingin bisa merasakan sebal, jengkel dan marah. Aku juga ingin minta ini minta itu nuntut ini nuntut itu seperti apa yang kamu tekankan padaku. Tetapi lagi-lagi hati ini tak kuasa melakukan semua hal itu. 

Kenapa?
Aku orang yang menyayangimu dan orang yang menyintaimu tak akan mampu melakukan semua itu. Karena aku menyayangi dan menyintaimu benar-benar tanpa syarat. Aku mencoba memahami bahwa kamu dilelahkan oleh rutinitasmu mana mungkin aku memberikan rasa sebal, jengkel dan marah kepadamu. Ku tepis jauh-jauh rasa tersebut untukmu. Biarkan rasa tersebut semakin mengendap didalam hati ini dan kusimpan rapat yang kata orang sebagai pemicu penyakit. Aku hanya diam. Iya, diam.

Pernahkah aku menjanjikanmu hidup bahagia jika bersamaku?
Pernahkah aku menjajikanmu hidup yang mapan? 
Pernahkah aku berbicara tentang kebaikanku?
Pernahkah aku menuruti keinginanmu dengan mudah?

TIDAK SAMA SEKALI.

Terima kasih telah menasehatiku dengan marahmu, kamu boleh marah, sebal, jengkel sayang. Namun sebesar apapun marahmu, itu jauh lebih kecil daripada kebaikan yang kamu lakukan untukku, untuk kita. Aku yang paling berhak menerima marahmu karena aku belum mampu membuatmu bahagia dan termuliakan sebagai orang yang aku sayang dan kucintai terlebih kamu adalah satu-satunya wanita yang akan menjadi pendamping hidupku. Iya, kamu yang akan menjadi istriku. 

Dan baru kali ini aku tidak ingin menyelesaikan tulisanku. Tulisan adalah curahan hati seseorang dan akan abadi. Terima kasih. :)